P2P2 🔴
Potrzeba: Złożone zadanie wymagające planowania przed wykonaniem — podejście agentowe.
Wyjaśnienie: Plan → Proof (zweryfikuj) → Plan (doprecyzuj) → Produce (wykonaj). Dwufazowe planowanie z walidacją.
Format prompta:
„Krok 1: Zaplanuj. Krok 2: Zweryfikuj kompletność planu. Krok 3: Doprecyzuj. Krok 4: Wykonaj.”
Przykład użycia w QA
„Zaplanuj migrację JUnit 4→5 (300 testów). Zweryfikuj: custom runnery, @Rule. Doprecyzuj kolejność. Wykonaj pierwszy moduł.”
Kiedy używać P2P2?
Przy dużych, ryzykownych zadaniach — migracje, budowa frameworka, refactoring. P2P2 wymusza walidację planu ZANIM zaczniesz implementację. Podwójne planowanie łapie błędy, które pojedyncze planowanie pomija.
Reflexion 🔴
Potrzeba: Model ma się uczyć na własnych błędach w iteracjach.
Wyjaśnienie: Pętla: Answer → Feedback → Improve. Model ocenia swoją odpowiedź i poprawia ją samodzielnie.
Format prompta:
„Napisz rozwiązanie. Oceń je krytycznie. Popraw na podstawie własnej oceny.”
Przykład użycia w QA
„Napisz test Selenium dla login flow. Oceń: czy obsługuje timeout, retry, flakiness? Popraw na podstawie oceny.”
Kiedy używać Reflexion?
Gdy potrzebujesz wyższej jakości z jednego prompta — generowanie kodu testowego, pisanie dokumentacji, analiza. Jedna dodatkowa iteracja samooceny potrafi złapać 80% problemów.
W następnym wpisie: Self-Consistency, Meta Prompting, Least-to-Most i PAL — pozostałe frameworki zaawansowane.